Hildur Guðnadóttir wraca do swoich muzycznych korzeni z pełną orkiestrą. Wydany 6 listopada album „This Will Be Us” przynosi nowe interpretacje ośmiu utworów z jej wcześniejszych płyt oraz dwie premierowe kompozycje. Islandzkiej wiolonczelistce towarzyszy Deutsches Symphonie-Orchester Berlin pod batutą Roberta Amesa.
Dziś Hildur Guðnadóttir jest ceniona za nagradzane ścieżki dźwiękowe do filmów i seriali, takich jak „Czarnobyl”, „Joker” i „Tár”, jednak jej debiutancki album „Mount A” ukazał się we wrześniu 2006 roku. Dwadzieścia lat później kompozytorka świętuje tę rocznicę, nadając nowe życie swojej wcześniejszej twórczości.
Na najnowszym albumie dla Deutsche Grammophon nagrała orkiestrowe wersje kompozycji z „Mount A”, „Without Sinking” (2009) i „Saman” (2014), a także dwa nowe utwory. Guðnadóttir występuje tu jako solowa wiolonczelistka i odpowiada za produkcję. Materiał nagrał, zmiksował i zmasterował jej wieloletni współpracownik Francesco Donadello.
Wydawnictwo zawiera teksty autorstwa samej Hildur oraz reżyserki Sarah Polley. Premierę poprzedził specjalny koncert w Filharmonii Berlińskiej 25 października. Z okazji jubileuszu Deutsche Grammophon przygotowało także winylowe wydania trzech wcześniejszych albumów, w tym pierwszą w historii edycję „Mount A” w tym formacie. Autorem grafiki na okładce „This Will Be Us”, zatytułowanej „The purple sun for Hildur”, jest Ólafur Elíasson.
Hildur Guðnadóttir dorastała, tworząc muzykę wspólnie z innymi – w chórach, zespołach i orkiestrach. „Ten świat był dla mnie wszystkim” – wspomina. „Ale czułam, że potrzebuję przestrzeni, by usłyszeć własne myśli”. Materiał, który później stał się albumem „Mount A”, nagrała samotnie, jedynie z wiolonczelą. Płyta została wydana pod pseudonimem Lost in Hildurness – przezwiskiem nadanym jej przez znajomych, ponieważ często bywała zagubiona we własnym świecie.
Przy kolejnych albumach – „Without Sinking”, „Leyfðu Ljósinu” i „Saman” – dołączyli do niej Sverrisson, kompozytor Jóhann Jóhannsson, jej ojciec Guðni Franzson i inni muzycy. „Choć muzyka na tych płytach jest bardzo osobista” – mówi Guðnadóttir – „to właśnie moi najbliżsi przyjaciele i rodzina zawsze byli kluczowi, bym miała odwagę nadal grać i w ogóle dzielić się swoją muzyką”.
Ta odwaga pomogła Guðnadóttir stać się jedną z najważniejszych kompozytorek naszych czasów, szczególnie w świecie muzyki filmowej. Wśród jej licznych wyróżnień znajdują się dwie nagrody Grammy za „Czarnobyl” i „Jokera”, Oscar za „Jokera”, Emmy za „Czarnobyl” oraz Złoty Glob za „Jokera”.
W ostatnich latach stworzyła także ścieżki dźwiękowe do takich filmów jak „Tár” Todda Fielda, „Women Talking” Sarah Polley, „Duchy w Wenecji” Kennetha Branagha, „Hedda” Nii DaCosty, „28 Years Later: The Bone Temple” oraz „The Bride!” Maggie Gyllenhaal. Z kolei jej utwór „The Fact of the Matter” na chór i orkiestrę miał premierę podczas BBC Proms w 2022 roku.
Dwudziesta rocznica „Mount A” stała się okazją do refleksji. „Widok tej liczby na horyzoncie wydał mi się dobrym momentem, by się zatrzymać” – mówi Guðnadóttir. „Kiedy próbowałam być jednoosobową orkiestrą, zawsze marzyłam o tym, by grało ze mną więcej ludzi. Postanowiłam podarować tej młodszej wersji siebie rocznicowy prezent – możliwość usłyszenia swojej muzyki wykonywanej przez orkiestrę”.
Na „This Will Be Us” spełniła to marzenie. Wraz z Robertem Amesem i pełnym składem DSO Berlin zarejestrowała nowe wersje „In Gray” z „Mount A”, „Ascent”, „Erupting Light”, „Opaque”, „Overcast” i „Unveiled” z „Without Sinking” oraz „Bær” i „Birting” z „Saman”. Zestaw dopełniają premierowe „Blind Sarabande” i „The Song That Never Was”.
Jak pisze Sarah Polley – przyjaciółka i współpracowniczka Guðnadóttir – w tekście dołączonym do albumu, fani kompozytorki rozpoznają wiele z tych utworów, „ale tutaj zyskują one nowe życie, szerszy rozmach i poczucie wspólnoty z innymi. To dzieło osoby, która słucha wystarczająco długo, by naprawdę usłyszeć, i która rozumie proces poszukiwania oraz odnajdywania więzi zarówno w świetle, jak i w ciemności”.

